Vervolgens reizen we langs Mount St. Helens naar de Colombia River. Mount St. Helens is zeker geen slapende vulkaan. Dat heeft de uitbarsting in mei 1980 wel bewezen. We steken de Colombia River over en al snel zien we Portland, 'City of Roses', waar we overnachten.
Mount Rainier National Park
Larger than landslide
38 years after eruption, aerial view Mt. St. Helens
Waterfalls of Columbia river gorge
Multnomah Falls
Mount Rainier NP is een nationaal park in de Amerikaanse staat Washington. Bestuurlijk gezien ligt het in Pierce en Lewis County. Het omvat 953 km2 rondom de 4392 m hoge stratovulkaan Mount Rainier, de hoogste bergtop in de Cascade Range. Op 2 maart 1899 liet president William McKinley het park oprichten. Het park wordt beheerd door de National Park Service.
Mount Saint Helens is een 2550 m hoge vulkaan in Skamania County in de staat Washington in de VS. De vulkaan is vooral bekend vanwege de verwoestende uitbarsting in 1980, waarbij tientallen mensen omkwamen en een groot deel van de berg instortte. Voor de uitbarsting bereikte de top een hoogte van 2950m. De berg maakt deel uit van de Cascade Range. Net als de meeste andere vulkanen in deze bergketen is Mt. St. Helens een stratovulkaan. Hij staat bij de Klickitat indianen bekend als 'Louwala-Clough', wat "rokende of vuurberg" betekent. In het Engels is de berg door George Vancouver vernoemd naar zijn vriend, de Britse Alleyne FitzHerbert, eerste baron St. Helens, nadat een Brits team het gebied in de 18e eeuw in kaart had gebracht.
Mt. St. Helens
Eruption of Mt. St. Helens 05-18-1980
De vulkaan is vooral bekend vanwege de grote uitbarsting op 18 mei 1980, de eerste sinds 123 jaar. Dit was de meest dodelijke en verwoestende vulkaanuitbarsting in de geschiedenis van de VS. Bij de uitbarsting kwamen 57 personen om het leven en raakten 200 huizen, 47 bruggen, 24 km spoorweg en 300 km weg vernield. De uitbarsting werd voorafgegaan door een beving van 5,1 op de schaal van Richter waarbij de top van Mt. St. Helens instortte en de berg 400 m lager werd. De hoeveelheid energie die daarbij vrijkwam was vergelijkbaar met honderdvijftig maal de kracht van de atoombom op Hiroshima. Voordat de eigenlijke eruptie plaatsvond steeg een enorme pliniaanse wolk uit de kratermond. De uitbarsting kreeg een VEI van 5. De uitbarsting was hierbij zijwaarts gericht.
Een grote pyroklastische wolk (gloedwolk), met een temperatuur van rond de 500 graden Celsius, verwoestte alles op zijn weg naar beneden. Er ontstond een flinke krater (caldera). Tot in de wijde omtrek werden de bomen platgegooid en de omgeving werd "gezandstraald" over een oppervlak van ca. 600 km2. Onbeschermde personen die door deze pyroklastische stroom werden overvallen werden binnen enkele tellen levend gekookt. Dit overkwam ook de vulkanoloog David A. Johnston die als eerste aan de United States Geological Survey op de ochtend van 18 mei 1980, rapporteerde dat de uitbarsting was begonnen. Enkele tientallen seconden later werd hij op zijn veilig geachte observatiepost op 10 km afstand gedood door de pyroklastische wolk.
38 years after eruption, aerial view Mt. St. Helens
In september 2004 begon de berg opnieuw te roken, maar een grote uitbarsting bleef achterwege. Op 8 maart 2005 stootte de vulkaan een ruim 10 km hoge wolk van as en stoom uit, waarna een lichte aardbeving volgde met een kracht van 2,5 op de schaal van Richter. De rookwolk, die ongeveer een half uur aanhield, was vanuit de wijde omtrek zichtbaar.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten